My Life

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผม คิด มานานมากแล้ว แต่ก็ไม่ได้เขียนสักที นึกได้แล้วก็ลืม (แย่จัง TT)

จากตอนที่แล้ว ก็เล่าเรื่องการอยู่หอไปแล้ว วันนี้มาด้วยอีกเรื่องที่ มันสร้างความ ชิบหาย กับบ้างในบางวิชา นั่นคือการเข้าเรียน

ตอนนี้ผมก็เป็นนักศึกษามหาลัยได้เกือบปีและ และตอนนี้ก็เห็นรุ่นน้องเข้ามาใหม่ ก็เลยอยากจะเล่าเรื่องของเมื่อปีที่แล้วให้ฟังกานน

ก่อนอื่นก็ต้องสวัสดีปีใหม่กันก่อนเลยนะครับ เย้ๆๆ 2015 แล้วเลขดูดี หาร 5 ลงตัว ปีนี้ก็เป็นปีนึงที่ ผมรู้สึกว่า เป็นปีที่ค่อนข้างจะมีอะไรเยอะอยู่พอสมควร

ก่อนที่จะเล่ามาบอกกันก่อนว่า BCBK คืออะไร มันคืองาน Barcamp Bangkhen เป็นงานที่จัดให้ใครก็ได้เข้ามาพูดเรื่องที่ตัวเองอยากพูด ฟังเรื่องที่ตัวเองอยากฟัง ซึ่งเป็นงานที่จัดขึ้นทุกปีโดย คณะวิศวะกรรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ งานนี้ก็จัดได้ว่าเป็น Barcamp ...

เมื่อไม่นานมานี้ผมได้อ่านเรื่องของ วิกฤติเด็กไทยไม่ชอบเขียนโปรแกรม ซึ่งก็บ่นว่างานหนักบ้าง เปรียบเป็นกรรมกรในห้องแอร์บ้าง ค่าตอบแทนก็น้อย

“อคำ คำนี้เป็นคำที่ผมชอบพูดบ่อยๆเวลาสอนคนหลายๆคนเพราะเป็นคำที่ทำให้เรา คิด หาวิธีที่ ประหยัด (ง่ายที่สุดนั่นแหละ พูดให้ดูดีไปงั้น)

ผมเห็นใครหลายคนชอบมองว่า การเขียนโปรแกรม นั้นยากแสนยาก ต้องทำความเข้าใจอะไรมากมาย ทั้งเรื่อง คำสั่ง การวางคำสั่ง อะไรต่างๆมากมาย จนทำให้มันกลายเป็น ยาขม ของหลายๆคนเหมือนกับ คณิตศาสตร์ ที่ผมเกลียดเข้าใส้

แรงบัลดาลใจของคนเรามีกลายอย่างครับ อาจจะเป็น การได้ออกไปพบธรรมชาติข้างนอก การได้ไปพบปะผู้คน แต่ของผมนั้นไม่เหมือนใครครับ นั่นคือ ความขี้เกียจ